Dé Journalistieke
Studievereniging
van Zwolle!

Nieuws van Waltertje

UITGEKATERD: Algemene Ledenvergadering

UITGEKATERD: Algemene Ledenvergadering

‘The Joy’, de ruimte in het Vliegende Paard, loopt vol met kakelende leden. Iedereen probeert zo snel mogelijk een goed plekje te claimen, het liefst een stoel met een rugleuning of op zijn minst een kruk bij de bar. Bier, wijn en fris worden gehaald. “Doe mij maar een halve liter want we zitten hier nog wel even”, zegt iemand. Het bestuur kijkt gespannen maar tegelijkertijd enthousiast de inmiddels bloedhete ruimte in. De foto van Dieuwertje Blok op de beamer verdwijnt en de presentatie wordt getoond op het scherm. De ALV begint.

De vergadering wordt geopend om 19:05. “Wat ontzettend lief dat jullie zijn gekomen bij deze laatste vergadering van bestuur McGivern.” Niemand kan lezen wat er op de beamer staat (bingo!), dus wordt er verzocht of iedereen de agenda er even bij kan pakken op de telefoon. Nog voordat Jonatan kan beginnen met praten, roept een eerstejaars: “Zo snel mogelijk de aftermovie alsjeblieft!” De notulen van de vorige ALV worden doorgelezen, niemand heeft vragen. “Wat een grote verrassing.”

Vanaf hier begint het jaarverslag, het ellenlange stuk van de ALV. Mensen zuchten stiekem, rechten hun rug en proberen moed te vinden. Er wordt van alles besproken: de vernieuwde nieuwsbrief, de koers van het aankomend bestuur, de verlaging van de contributie, de nieuwe sponsoren, de afgelopen introductie, de hoge werkdruk van het afgelopen bestuur. Inmiddels zijn we op het punt gekomen dat mensen hun zithouding om de minuut veranderen omdat ze een houten rug krijgen. Truien worden uitgetrokken en huishoudelijk reglementen worden omgetoverd tot waaiers omdat het zo warm is geworden in de ruimte. Als Jonatan vraagt of er nog vragen zijn, zegt iemand: “Ja, mag de airco aan?”

De eerste pauze is aangebroken. Iedereen loopt opgelucht naar het toilet of naar buiten om even een luchtje te scheppen of een peuk te roken. De rij bij de bar wordt steeds groter. Na de pauze is het tijd voor de toelichting van het CDA en de kascommissie. Het CDA komt eerst naar voren. Ze zijn overwegend positief over de zeven leden van bestuur Mcgivern en geven advies aan het aankomend bestuur. Ivo zegt namens het CDA: “Van fouten kun je leren, deze hoeven niet nog een keer gemaakt te worden.” Dan volgt de toelichting van de kascommissie. Marijn en Helen komen naar voren met de brief in hun handen. “Geen zorgen, we gaan niet de hele brief voorlezen”, zegt Helen. De toegankelijkheid van de liftwedstrijd en de herziene statuten worden onder andere besproken. Terwijl ze teruglopen naar hun plek, zegt Marijn: “We zijn in het zicht van de haven!” Het refrein van het lied van Wimmie Bouma wordt verder gezongen door de leden.

Dan kan de begroting worden getoond om vervolgens ingestemd te worden. Het scherm valt even uit. “Oh nee, technische problemen!” Iemand roept ondertussen dat hij bingo heeft. Tijdens de begroting wordt duidelijk dat er Waltertje-kersttruien zullen komen. Grady, de grootste kerstfanaat van Waltertje, is op dit moment onvindbaar in de ruimte. Als hij binnenkomt, roept Tolunay: “Grady, Waltertje-kersttruien!” Met een glimlach van oor tot oor gaat Grady weer zitten. Als de begroting is doorgenomen, is het tijd om middels handen opsteken te stemmen. “Even centraal (bingo!)”, zegt Jonatan. De begroting wordt met 51 stemmen ingestemd. Ook de herziene statuten moeten ingestemd worden. “Wel binnen de lijntjes kleuren, maak er geen kleurplaat van.” Terwijl de stemmen worden ingevuld, gaat de airco aan. Iedereen slaakt een zucht. Tijd voor een tweede pauze.

Na de pauze wordt bekendgemaakt dat de statuten zijn ingestemd. De telcommissie, bestaande uit Indy en Serena, heeft 49 stemmen voor en 2 tegen geteld. Inmiddels is het al half elf, wat betekent dat een aantal eerstejaars de ALV moet verlaten om de laatste trein te halen. Ze vinden het jammer dat ze de aftermovie niet kunnen zien vanavond. Nu moet het huishoudelijk reglement nog worden ingestemd. Terwijl deze besproken wordt, breekt er een periode van rust aan. Het lijkt wel alsof iedereen langzaam in slaapmodus komt. Er worden dan ook geen vragen gesteld over het reglement. Er worden 44 handen geteld voor het instemmen van het huishoudelijk reglement.

Het is tijd voor de leuke onderdelen van de ALV. De vertrouwenspersonen Mandy en Roland komen naar voren en worden ingestemd. Roland eindigt zijn praatje met: “Je kunt me bereiken via postduiven, rooksignalen, doe maar wat.” Er moet ook een nieuwe kascommissie (in het vervolg: controlecommissie) ingestemd worden. Het duurt enige tijd voordat er handen omhoog gaan. Iedereen kijkt om zich heen om te zien wie het gaat doen. Dan steken David en Levi tegelijkertijd voorzichtig hun handen op. Ze kijken gespannen maar tegelijkertijd trots en ze knikken bevestigend naar elkaar. Een luid applaus volgt.

De commissievoorzitters komen naar voren om zich even kort voor te stellen. Dan volgt de voorstelronde voor het kandidaat-bestuur. Als iedereen geweest is en de vragen aan de kandidaten zijn gesteld, worden de stembriefjes rondgedeeld om het oude bestuur uit te stemmen en het kandidaat-bestuur in te stemmen. Deze briefjes worden bij de deur in ontvangst genomen door de telcommissie. Het is weer tijd voor een pauze.

Moe, maar ook enthousiast voor de aftermovie komen de overgebleven leden de ruimte weer binnen. Iedereen van bestuur Çoban is ingestemd en iedereen van bestuur McGivern is uitgestemd. Het nieuwe bestuur knuffelt elkaar en deelt een moment van vreugde en trots. Ook het oude bestuur is emotioneel en trots op wat zij hebben neergezet afgelopen jaar.

We zijn er bijna! Een aantal leden hebben nog ideeën voor de WVTTK, zoals een hoogtepunt op de Instagram pagina voor kamers die vrijkomen in Zwolle en Waltertje mokken. Als er gevraagd wordt of iemand nog iets heeft voor de WVTTK, wordt er gevraagd: “Ja, kunnen we de engelbewaarder inzetten voor de bingo?” Je raadt het al, Engelbewaarder wordt inderdaad gezongen. Er volgt nog een moment om het bestuur McGivern te bedanken. De ALV is afgelopen om 00:08. Er wordt luid geschreeuwd en geapplaudisseerd.

Iedereen pakt zijn stoel om een goed plekje te claimen voor de beamer. Het is tijd om de aftermovie te kijken. Hier heeft iedereen op gewacht. “Vijf, vier, drie, twee, een…” In een knusse zetting kijkt iedereen vol verwachting naar een terugblik op de afgelopen introductie. Het mediateam heeft maandenlang gewerkt aan dit pronkstuk. En dat is te merken. Het mediateam wordt beschoten met complimenten. Na de aftermovie wordt de vergaderruimte opgeruimd en vertrekt iedereen moe maar voldaan richting huis. Bedankt bestuur McGivern en heel veel succes bestuur Çoban het komende jaar!

CODE ROOD: Afscheid Marije, Rowan, Kyra en Jonatan

CODE ROOD: Afscheid Marije, Rowan, Kyra en Jonatan

Lieve leden, 

Het jaar voor bestuur McGivern zit er bijna op. Dat betekent dat Jonatan, Rowan, Kyra en Marije uit het bestuur stappen en plaatsmaken voor kersverse bestuursleden. In deze twee jaren hebben we veel mogen leren en doen. Al met al hopen we dat we ons doel bereikt hebben: om Waltertje een stukje mooier te hebben gemaakt. 

Marije

“Ik open de vergadering om 19.07”, sprak Jonatan. En dat was de start van mijn functie als secretaris. Het was de eerste dinsdag na de ALV, ik ging voor de eerste keer notuleren. We zaten met zijn zevenen om een tafel in een vergaderzaal bij Het Vliegende Paard, klaar om te vergaderen. Na een aantal agendapunten te hebben besproken namen we de jaarplanning door: het gala, de intro, evaluaties… Alles leek behoorlijk ver weg, maar steeds kwamen we een stukje dichterbij. 

Het voelde als een seconde later toen we het nieuwe jaar besproken. De koers, de functies, de nieuwe bestuursleden; stukje bij beetje vormde het nieuwe bestuursjaar zich. Het lijkt allemaal veel te snel voorbij te zijn gegaan.

Als ik erop terugkijk heb ik zo veel geleerd. De evenementen die zijn neergezet, de nieuwe eerstejaars die erbij zijn gekomen, de plannen die zijn uitgevoerd; alles door uren vergaderen, brainstormen en organiseren. Ik ben ongelooflijk trots op mijn medebestuursleden en wat we het afgelopen jaar hebben bereikt. 

“Ik sluit de vergadering om 3.00”, zal Jonatan zeggen tijdens de ALV. Dat zal het einde zijn van mijn functie als secretaris. Ik zal voor de laatste keer notuleren. Ik ga het heel veel missen, maar het is tijd om het stokje (of de laptop) over te dragen aan de volgende secretaris. Gelukkig hoef ik Waltertje niet te missen, want jullie zijn nog lang niet van mij af!

Rowan

Ik heb lang nagedacht over wat ik in mijn afscheids-Code Rood zou schrijven. Ik sluit op 15 november niet alleen twee bestuursjaren, maar ook vijf jaar Waltertje-lidmaatschap af. De conclusie is dat zoiets niet in een paar alinea’s te omschrijven is. 

Op de intro van 2018 maakte ik dankzij Waltertje vrienden waar ik vandaag de dag nog op kan bouwen. Ik had het in het begin erg moeilijk, zowel met studeren als alles daarnaast. Bij mijn Waltertje-vrienden kon ik terecht. Juist omdat ik toen leerde hoeveel kracht je kunt halen uit het gezelschap dat de vereniging biedt, ben ik actief bezig gegaan voor Waltertje.

Als internus in Bestuur Götte en als vicevoorzitter in Bestuur McGivern heb ik keer op keer van binnenuit mogen meemaken hoe bijzonder deze club is. Het bestuur is voor mij een unieke ervaring geweest die iedere vergadering en ieder uur hard werken waard was. Ik hoop jullie allen nog dikwijls te ontmoeten. 

Kyra

De ALV in 2021, waarop ik voor de eerste keer werd ingestemd als bestuurslid, lijkt eeuwen geleden. De afgelopen twee jaar is Waltertje mijn hele leven geworden. Mijn huisgenoten kunnen beamen dat ik vrijwel nergens anders meer over praatte, of tijd voor had. Maar wat voor twee jaren zijn dat geweest! Ik heb mezelf mogen ontplooien op een manier die ik nooit had kunnen bedenken en banden gesmeed die ik mijn hele leven zal koesteren. 

Op 17-jarige leeftijd leerde ik Waltertje kennen, een vereniging die mij met open armen ontving en mij een plek gaf waar ik me thuis kon voelen en mezelf mocht zijn. Waltertje is veel meer dan een studievereniging voor mij. Het is een vriendengroep, een familie en een toevluchtsoord.

Ik ben ontzettend dankbaar dat ik Waltertje weer heb mogen zien opbloeien van dichtbij. Met zoveel nieuwe leden en (gelukkig) ook nog wat oude vertrouwde gezichten, is Waltertje ook voor een hele nieuwe lading journalistiekstudenten een thuis geworden. Komend jaar wordt mijn laatste jaar bij Waltertje en ik ga heerlijk van mijn pensioen genieten. Ik kan niet wachten om te zien wat het volgende bestuur gaat doen en wat er nog voor deze prachtige vereniging in het verschiet ligt. 

Jonatan
En toen was het ineens klaar. Mijn twee jaren in het bestuur zitten erop. Ze zijn voorbijgevlogen. Ik heb het waanzinnig naar mijn zin gehad. Met pijn in het hart draag ik het stokje over. Het voelt toch een beetje alsof je je kindje moet afstaan. Maar als ik het dan toch moet afstaan, dan maar aan de onmetelijke powerhouses die het kandidaat bestuur vormen. Want wat mogen we onszelf gelukkig prijzen met deze zeven toppers. 

Daarnaast heb ik het privilege om Waltertje op een nieuwe manier te leren kennen. Ik ben namelijk meteen in mijn eerste jaar het bestuur in gegaan en dus heb ik Waltertje nauwelijks meegekregen als lid. Het zal even wennen worden, maar ik kijk er naar uit om met een nieuwe bril op te kijken naar de vereniging. Weg ben ik in ieder geval nog niet, want daarvoor is Waltertje me veel te dierbaar.

Tot slot willen wij gezamenlijk onze dank uitspreken aan Waltertje. Dank voor jullie vertrouwen in ons, dank voor jullie betrokkenheid en bovenal dank voor jullie plezier en enthousiasme. Jullie hebben onze energie steevast dubbel en dwars teruggegeven.
We hebben onvergetelijke ervaringen en herinneringen opgedaan, daarvoor blijven we Waltertje altijd dankbaar.


Het aankomende bestuur willen wij een heel mooi bestuursjaar toewensen. We hebben alle vertrouwen in jullie en we kijken uit naar al het moois wat jullie ongetwijfeld gaan neerzetten. 

Tot snel!

Liefs,
Kyra, Marije, Rowan en Jonatan

COLUMN: Hoe krijg je weer ‘zin’ in het nieuwe schooljaar?

COLUMN: Hoe krijg je weer ‘zin’ in het nieuwe schooljaar?

Door: Levi Steenwijk

Het is dinsdag vijf september wanneer ik voor de tweede dag op rij vanaf het station naar gebouw X loop. Ik had de dag daarvoor weer voor het eerst in een lange tijd veel van mijn vrienden gesproken en op deze dinsdag gingen we samen richting onze eerste les van het tweede jaar. Toen ik het lokaal inliep en een plek zocht om te gaan zitten was ik oprecht blij; ik had mijn vrienden gemist, en de opleiding eigenlijk ook wel.

De docent liep binnen, legde haar spullen op tafel en zei: “Welkom bij taalbeheersing”. En op dat moment voelde het alsof iemand mijn motivatie had gepakt en het had doodgeknuppeld alsof het een babyzeehond was.

Ik denk dat de meeste mensen op de opleiding die niet in het eerste jaar beginnen, dit wel herkennen: het gevoel dat je er weer zin in hebt, om meteen in de eerste minuut onmiddellijk weer te willen vertrekken.

In de vakantie dacht ik aan mijn vrienden op de opleiding en aan de hectische praktijkweken, waar je toch wel met trots op terugkijkt.

Ik had zelfs zin in het opnieuw strijden voor de deadlines. Niet omdat ik het haastig portfolio’s afmaken nou zo’n leuk idee vind, maar omdat ik daar samen met mijn gestreste vrienden ‘s avonds altijd eten ging bestellen. Aan het einde van de avond waren we dan misschien wel allemaal kapot, maar ook blij en opgelucht. Dit alles bij elkaar zorgde bij mij in de vakantie voor een soort ‘Gebouw X-nostalgie’.

Maar in het lokaal herinnerde ik mij weer de urenlange colleges over taalbeheersing, levensbeschouwing en journalism studies en ik denk niet dat ik ooit zo graag ergens weer meteen weg wou. Ik had geen paniekaanval of een mentale breakdown, maar er kwam wel een schokgolf over me heen. Als ik iets nooit meer wou, dan was het wel nog een heel schooljaar gevuld met dat soort colleges. Het is niet dat ik de vele colleges in het eerste jaar heel erg vond, sterker nog, ik had het heel erg naar mijn zin in het eerste jaar. Maar laat ik het zo zeggen: hoe dichter ik bij het einde van het schooljaar kwam, hoe vermoeider ik van al die colleges werd.

Het heeft alleen weinig zin om pessimistisch te blijven, dus ik wil het nu hebben over de mogelijke oplossingen. Gelukkig lijkt de opleiding zich ook te realiseren dat nog een heel schooljaar gevuld met colléges niet heel motiverend is. Daarom heb je in jaar 2 na vier weken geen colléges meer, maar meerdere praktijkweken achter elkaar. Dat wordt stressvol, maar ik verheug mij daar eigenlijk wel op. Niet dat ik het een leuk idee vind om voor meerdere weken op rij gestrest te zijn, maar ik vind het wel leuk wat stress doet met het creatieve gedeelte van je hersenen. Sommige van mijn beste producties van vorig jaar zijn gemaakt onder stress. Stress geeft mij een soort helderheid in mijn hoofd die ik normaal gesproken niet heb. De stress moet natuurlijk wel ophouden na een tijdje, maar dat is nou juist het fijne aan praktijkweken. Je werkt je voor een paar weken helemaal kapot en daarna krijg je even de tijd om weer tot rust te komen.

Iets wat me dit jaar gaat helpen en wat mij vorig jaar ook heeft geholpen: waltertje.
Het is een tikkeltje cliché, maar waltertje heeft het afgelopen jaar een speciaal plekje in mijn hart gekregen. En zonder waltertje zou de opleiding Journalistiek op windesheim gewoon ‘nog een opleiding’ geweest zijn, terwijl het nu een bruisende club mensen is waarin vele mensen elkaar kennen.

Waltertje geeft je een soort gevoel van thuiskomen. Je kent bijna iedereen wel minstens van gezicht en heel veel mensen binnen de vereniging lopen tegen dezelfde problemen aan. Ik weet ook zeker dat ik niet de enige ben die last heeft van een gebrek aan motivatie.

Wij hebben bijna allemaal voor deze opleiding gekozen met een ambitie, een idee van waar wij onszelf willen zien binnen het medialandschap.

Daarom zitten we op deze opleiding, om connecties op te bouwen en ons te ontwikkelen als journalisten (met zo vaak mogelijk een uitstapje naar Het Vliegende Paard). Het ziet er op dit moment misschien uit als een lange weg. Maar ook aan het gebrek aan motivatie, komt uiteindelijk tot een einde.

De Introductiedagen 2024

Dag(en)

:

Uur(s)

:

Minute(s)

:

Second(s)

Dag(en)

:

Uur(s)

:

Minute(s)

:

Second(s)

Al 40 jaar is Waltertje de trotse organisator van de intro voor de opleiding journalistiek in Zwolle. Tijdens deze dagen leer je niet alleen de studentenstad, maar vooral ook je studiegenoten beter kennen. Wat we precies gaan doen, blijft één van de best bewaarde geheimen van onze vereniging. Dit wil je NIET missen!

 

 

Partners van Waltertje