Dé Journalistieke
Studievereniging
van Zwolle!

Nieuws van Waltertje

Backstage: Robin bij 1Twente

Backstage: Robin bij 1Twente

Mijn eerste stagedag begint meteen met vertraging in de trein. Perfect. Doodsbang dat ik te laat kom, loop ik snel vanaf station Enschede naar het kantoor. Ik moet eerst de ingang zien te vinden, want die zit goed verstopt. Gelukkig ben ik nog op tijd. Als de schuifdeuren opengaan, besef ik het pas: mijn stage bij 1Twente begint.

Ik hoefde niet lang te wachten tot ik iets op mijn bordje kreeg. Twee uur nadat ik binnenkwam, kreeg ik meteen een onderwerp waar ik achteraan moest bellen. Ik mocht iets schrijven over raadsleden van de gemeente Enschede die gingen speeddaten met deelnemers van een cursus. In diezelfde week ging ik nog de straat op om mensen te interviewen. Ik wist meteen dat ik een drukke maar leuke periode tegemoet zou gaan.

Wat een leven!

Het duurde niet lang voordat ik gewend was aan een nieuw ritme. Mijn dagen beginnen om 7:20 uur, dan gaat de wekker. Ik pak de sprinter van 8:22 naar Enschede en ik ben om 9:45 op de redactie (wat een tijden, wat een leven). Als eerste hebben we een ochtendvergadering waarin we de dag bespreken. Hier zitten de beeldredactie en de schrijvende redactie aan tafel. Dit gaat vaak over het vullen van 1TwenteVandaag (ons dagelijkse liveprogramma tussen 16:00 en 17:00) en over het bijwerken van de site. Na een uurtje rondgedraaid te hebben in mijn stoel en koffie te hebben gedronken, weet ik hoe de dag eruitziet: schrijven, gasten regelen voor de show of met de beeldredactie op reportage gaan. Geen enkele dag is hetzelfde.

Heen en weer

Het ene moment van de dag zit ik rustig achter mijn bureau een stukje te typen en het andere moment zit ik in de auto onderweg naar een camping om daar een voxpop op te nemen. Ik denk elke dag in de trein een duidelijk beeld te hebben van hoe mijn dag eruit gaat zien, maar dat is nog geen enkele keer uitgekomen. Ik heb nog geen dag gehad waarop ik niks te doen had. Soms zie ik op tegen iets wat ik moet doen, zoals het praten op camera. Ik heb daar altijd al een verschrikkelijke hekel aan gehad. Ik sta bekend als een snelle en onduidelijke prater, en geloof me, op beeld is dat nog erger. Toch geven ze mij de opdracht om voxpop-interviews te doen. Tot mijn verbazing vind ik het echt leuk om zoiets te doen, een beetje stoken bij de mensen op straat en ze aan het praten krijgen. Schrijven is ook iets dat ik niet heel leuk vind (althans, dat dacht ik sinds het eerste jaar). Maar deze stage heeft mij daar een hele andere kijk op gegeven. Als je eenmaal weet wat je moet doen en hoe je het moet doen, is het gesneden koek.

Ik heb ondertussen al zoveel verschillende onderwerpen en thema’s behandeld, dat ik soms vergeet wat ik allemaal heb geschreven. Ik leer Enschede langzamerhand een beetje kennen. Een paar onderwerpen waar ik al mee bezig ben geweest zijn: een modeontwerpster die duurzame kleding maakt, het betrekken van Enschedese jongeren in de politiek, musea-acties en verbouwingen in de omgeving. (Op naar nog veel meer!)

COLUMN: Waarom lijkt het alsof alle ‘doelloze’ dingen ineens een doel moeten hebben nu ik ouder ben?

COLUMN: Waarom lijkt het alsof alle ‘doelloze’ dingen ineens een doel moeten hebben nu ik ouder ben?

Door: Floor Deen

Het is zondag, half negen ‘s avonds. Ik zit aan de ronde keukentafel bij mijn ouders in het dorp. Ik ben bezig met het maken van een puzzel. Een smurfenpuzzel om precies te zijn. Deze heb ik gisteren in een kringloopwinkel gekocht. De doos ruikt heel muf en de hoekjes zijn beplakt met tape om te voorkomen hij uit elkaar valt. Toch ben ik erg blij met mijn vondst en voel ik ineens de drang om te puzzelen, net zoals ik vroeger altijd deed. Terwijl ik de puzzel maak, kijk ik Wie Is De Mol terug, waar ik de afgelopen drie weken geen tijd voor heb gehad. Af en toe neem ik een slokje van de thee die naast mij staat. Mijn moeder komt naar mij toe gelopen, lacht naar mij en vraagt of ik een stukje van haar zelfgemaakte appeltaart wil. Het voelt heel fijn en vertrouwd. Tegelijkertijd bekruipt me een soort schuldgevoel. Doe ik iets kinderachtigs? Is het raar dat ik hiervan geniet? Hoor ik niet iets nuttigers te doen?

Ik ben negentien jaar. Velen vinden dit nog super jong. Dat ben ik ook. Waarom voelt het dan toch alsof ik al te oud ben voor dit soort dingen? Is er een leeftijd waarop je niet meer met je favoriete pastelkleurpotloden een tekening mag maken? Zit er een maximumleeftijd op het mogen rijgen van een bloemenkrans? Of op een Disney-film kijken? Op stoepkrijten? Op huizen bouwen met lego blokjes? Op een kralenketting maken? Zit er een maximumleeftijd op een smurfenpuzzel maken? Ik weet dat het antwoord ‘nee’ is. Er is geen leeftijd waarop al die dingen niet meer mogen. Maar toch voelt het zo. En ik weet dat ik niet de enige ben. Dat terwijl we als mensen juist wat meer creativiteit kunnen gebruiken.

Vroeger kon ik hele fantasierijke verhalen bedenken zonder het gevoel te hebben dat het goed moest zijn. Het was dan weliswaar altijd een verhaal met een waterhoofd, maar ik durfde wel te schrijven. Als ik nu zin heb om te schrijven, moet het in mijn hoofd eerst helemaal goedgekeurd worden, waardoor ik vaak niet eens begin. Vroeger maakte het niet uit als ik het na twee middagen al weer zat was om te puzzelen. Ik stopte gewoon halverwege, en na een paar dagen lagen alle stukjes weer door elkaar in de doos. Nu voelt zelfs het afmaken van deze puzzel als een doel. Ik ga over twee nachtjes weer naar mijn eigen kamer in Zwolle, dus ik wil zo snel mogelijk deze puzzel afmaken bij mijn ouders aan de keukentafel. En weg is het plezier… Oké, zo erg is het nou ook weer niet, maar je begrijpt wat ik bedoel.

Soms verlang ik terug naar de tijd waarin ik gewoon impulsief deed wat ik wilde, niet te veel nadacht en mijn creativiteit de vrije loop liet gaan. Ik vind het jammer dat hoe ouder ik word, hoe minder tijd ik mezelf lijk te gunnen voor leuke dingen. Hoe ouder ik word, hoe meer alle leuke dingen in het leven een doel moeten krijgen. Terwijl juist het ‘doelloze’ nodig is om te kunnen ontspannen en creatief te zijn. Ik verlang terug naar het moment dat ik aan deze keukentafel zat, een puzzel maakte zonder doel, en hier allemaal niet over nadacht.

Goes Local: Anne Sofie in Dronten

Goes Local: Anne Sofie in Dronten

Door: Anne Sofie Clay

Ik kom uit Dronten.

‘Rutten?’

‘Nee Dronten.’

‘Oh dat ken ik niet.’

‘Rechts van Lelystad.’

‘Ligt het in Flevoland?’

‘Ja’

‘Huh nog nooit van gehoord.’

Dat is meestal hoe een gesprek gaat over Dronten, uit vergeten Flevoland, de polder die er nog maar een paar jaar ligt, drijft, staat. Vol met nieuwbouw, architecten steken niet veel aandacht in deze vergeten stad in vergeten Flevoland. Het symbool van Dronten is groen, maar hoe verder je naar het centrum toe gaat hoe minder dat te zien valt. Kenmerkend aan Dronten zijn ook de slechte kunstwerken, ik weet dat elke leerling op de basisschool wel een keer een uitje heeft gehad om al de kunstwerken te bezoeken. Core memory.

Ik kom oorspronkelijk uit Swifterbant totdat ik op mijn 6e verhuisde naar Dronten met mijn ouder en mijn zus. Dronten en Swifterbant liggen praktisch naast elkaar en vallen ook allebei onder de gemeente Dronten. Dus ik kan zeggen dat ik hier mijn hele leven heb geleefd. Dronten is klein, is wat iedereen zegt. Technisch is Dronten niet klein met een inwoneraantal van bijna 45.000 inwoners, maar toch is Dronten een dorp. Opgroeien in Dronten vond ik vreselijk toen ik jong was, iedereen kent elkaar dus onopvallend zijn bestaat niet. Misschien komt het omdat Dronten groter is geworden, maar nu vind ik het een leuk dorp om in te wonen. Het is nog steeds niet groot en iedereen kent elkaar, maar daardoor is het ook makkelijk om vrienden te maken.

Dronten heeft twee kanten. Als ik thuis zit, ver van het centrum, denk ik al snel dat Dronten geen actie heeft. Om de minuut rijdt er misschien één auto langs en soms een wandelaar, maar meer dan dat gebeurt er niet. Soms denk ik dat Dronten onder één grote steen leeft, maar als ik naar buiten ga wordt het tegendeel snel bewezen. Zoals elk dorp of elke stad bloeit het pas als je richting de supermarkten gaat, opeens is Dronten niet meer zo saai, niet meer zo klein als dat ik dacht.

In Dronten heb je drie van zulke bloeiplekken, en dus drie gedeeltes die wij opsplitsen aan de hand van windstreken: noord, west en zuid. Oost bestaat niet in Dronten, geen vragen, antwoorden heb ik niet. Dronten-west en Dronten-zuid hebben een plaatselijke supermarkt, een snackbar, een haarsalon en een chinees. Meer dan dat is er ook niet echt, meer heeft men ook niet snel nodig. Het verschil tussen west en zuid is alleen de veiligheid, laten we zeggen dat opgroeien in west minder trauma oplevert dan in zuid. Dan heb je Dronten-noord, maar iedereen noemt het gewoon het centrum. Sommigen noemen het een stad, maar iedereen weet dat Dronten die naam nog niet kan dragen. In het centrum valt er toch wel iets meer te beleven. Sinds kort is er een basic-fit, waardoor nóg meer mensen Dronten een stad gingen noemen, wat het nog steeds niet is.

Er zijn twee dingen in het centrum van Dronten die het centrum naar mijn mening uniek maken: meerpaalplein en Döner-King. Meerpaalplein is dé plek in Dronten waar je letterlijk alles kan meemaken. Er is een markt, kermis, meerpaaldagen, hangjongeren, politie, dodenherdenking en nog veel, heel veel meer. Als mensen Dronten niet kennen, kennen ze de meerpaaldagen wel. Het grootste evenement van Dronten. Elke zomer, drie dagen lang. In de middag zijn er verschillende activiteiten en in de avond tovert het zich om tot een festival. Entree is geheel gratis, waardoor je letterlijk iedereen kan tegenkomen. Döner-King is de plek waar iedereen in het weekend na een goed feestje weer terugkomt. Legende bestaat dat hier broodje döner wordt verkocht voor €1,75 contant na 00:00.

En dan heb je de golfresidentie. De rijkste, de mensen die zich liever niet associëren met Dronten maar wel willen wuiven met hun rijkdom. Het uiterste zuiden hoekje van Dronten, een gesloten gemeenschap met de grootste huizen die je afschrikken en tegelijkertijd aantrekken naar de plek. Ik ben er een keer geweest, het is absurd. Het beeld wordt vooral geschetst door het feit dat ze zich zo afwenden van Dronten terwijl ze in Dronten wonen. Eigen regels, het is bijna een eilandje met een eigen wetboek.

Meer interessante dingen heb ik ook niet echt te vertellen over Dronten, naast het feit dat de mensen het leuk maken in dit dorp waar bijna niks gebeurt. Mijn aanrader is; als je hier wil wonen, dan moet je hier niet heen gaan voor de evenementen en de actie, maar voor de mensen en de rust. Want dat maakt uiteindelijk het grootste deel van het jaar uit.

                          Tickets Gala der Journalistiek

Op woensdag 8 mei is het zover, het magische Gala der Journalistiek! Om 20:30 bij Stadscafé Blij, dit wil je niet missen.

Koop je tickets via onderstaande knop!

 

De Introductiedagen 2024

Dag(en)

:

Uur(s)

:

Minute(s)

:

Second(s)

Dag(en)

:

Uur(s)

:

Minute(s)

:

Second(s)

Al 40 jaar is Waltertje de trotse organisator van de intro voor de opleiding journalistiek in Zwolle. Tijdens deze dagen leer je niet alleen de studentenstad, maar vooral ook je studiegenoten beter kennen. Wat we precies gaan doen, blijft één van de best bewaarde geheimen van onze vereniging. Dit wil je NIET missen!

 

 

Partners van Waltertje